Á fimmta hundrað einstaklinga eru á biðlistum eftir sértæku húsnæði. Þetta er ekki tímabundinn vandi heldur kerfislægur brestur.
Rétturinn til sjálfstæðrar búsetu er lögbundinn og staðfestur í mannréttindasamningum, en í framkvæmd er honum ekki sinnt. Fólk er neytt til að bíða árum saman, búa við óviðunandi aðstæður eða flytja gegn vilja sínum.
Þetta er óásættanlegt og krefst tafarlausra aðgerða.
Þroskahjálparflokkurinn leggur áherslu á að: